Chahar-Beyti · Four-Couplet
برنده
وحید ناظمی
زنده ای پس زنده بودن را زمانی برده ای
ارزشش را گر ندانی ، زنده زنده مرده ای
هیچ بودی، زنده هستی، صد عجب آزرده ای
از نمکدان بقا بی شک نمکها خورده ای
شادی از تو می گریزد، یار غم، افسرده ای
غنچه را در خواب می بیند گل پژمرده ای
کوه باید بود نی شن ریزه سنگ خرده ای
خویش بنگر تا بدانی پس چه با خود برده ای