استاد

نام خود را گاه در یک خلوتی فریاد کن

با خروجش خویش را از قید آن آزاد کن

وندران خلوت دلت را با امیدی شاد کن

هیچ شو از پوچی دنیا و عهدش یاد کن

در چنان هیچی بخند و هرچه بادآباد کن

جان خود عریان ز غمها لخت مادر زاد کن

پس بچرخ و در خودت شوری دگر ایجاد کن

همچو شاگردی خودت را کم کمک استاد کن